|
Over het werk van Nanny Luysterburg (1965)
Ik schilder graag “huid”: schil, blad, bast, kalk, pels
of vel. Om het mooie van de huid zelf of om wat er onder ligt. Het
evenwicht van kracht en kwetsbaarheid in de mens en de natuur. Ik
word nog steeds verrast door het ongewone in het allerdaagse. Daar
waar er zoveel van zijn: mensen, dieren, bladeren, stenen, schelpen.
Ze vallen niet op totdat je er 1 uitpakt en aandachtig bekijkt. Alles
blijkt uniek en fascinerend in kleur, licht, vorm en structuur. Het
vangen van het vluchtige beeld in een schilderij is een zoektocht,
een proces van kijken en zien. De huid wordt mijn huid. Wat je schildert
ben je zelf. Techniek: Ik breng de eerste onderschildering op de panelen aan met acrylverf.
Daarna volgen meerdere lagen in olieverf, met in de afwerking soms
glacislagen. Ik probeer het fijnschilderen te combineren met een losse
toets. Wanneer u meer informatie over de schilderijen wilt of wanneer u
op de hoogte wilt blijven van exposities, kunt u mailen naar: Luysterburg@hotmail.com
Exposities 2007: 2006: 2005: |
Van gedachten, ideeën, gevoelens en ervaringen kan je geen foto
maken. Toch wil je ze soms vangen, om wat voor reden dan ook. Al is
het maar om ergens bij stil te staan. Een beeld kan duizend woorden
zijn en meer. Het beeld is een gedicht, geboren uit het onderbewustzijn.
Uit verwondering over wat je tegen komt, buiten op je pad of binnen
in je hoofd. Stilte komt het dichtst bij het verwoorden van het onuitsprekelijke.
Het beeld is stil. Het beeld is.